نازنین

-                                                                                                                                                                         

من نا امیدم از همه ی رویش ها ،

که امید را به کدامین نشان بشناسم ؟

و ترحم را با کدامین دست پس زنم ؟

زیباترین گل سرخ هم اگر تو را مدهوش کند ؛ خشک خواهد گشت .

اینک که تلاش ها به دره ها ختم می شود ،

و راه ها دگر از زمین به آسمان بسته شده است .

این جا که تمنایی از خواهش یافته نمی شود ؛

چه سود از انتظاری بیهوده ؟

انسان ؛انسان را بیچاره تر از خویش ،

و خدا هر دو  را محتاج می داند .

و آنها  نمی دانند . . .

نیاز را فراموش کرده اند  .

نوشته شده توسط نازنین در شنبه سوم شهریور 1386 ساعت 20:19 موضوع | لینک ثابت

اجبار یافتم به اتمام بی گاه خلقتی شوم ، 

از آغاز بستن  نطفه ات ، تنها سیاهی ، پی در پی در چشمانم متولد گشت .

باران با دشت ها بیگانه  ؛

و خورشید از تابش سرد گشت .

تو در آن هنگام  . . .

کودک نارسی متولد گشتی که بر پلیدی ها حکم راند و مرا تسخیر کرد !

و من لعن می فرستم بر خود ؛

که گناهکار ترین مادر بودم  .

نوشته شده توسط نازنین در دوشنبه بیست و نهم مرداد 1386 ساعت 19:41 موضوع | لینک ثابت

دست من نبود . . .

که خورشید راه این دیار را ، در راه گم کرد !

دست من نبود . . .

که درخت بارور تجربه هایم

این بار به جای لبخند ، میوه ی دلهره داد !

دست من نبود . . .

که خدا طناب کاروان آرزوهای مرا رها کرد!

و من به دنبال هیچ که گم کرده بودم ؛

در این بیابان می گردم .

تا رد پای خدا را بر روی شن های باد نخورده ی وجود ام ببینم 

و پا جا پای خدا بگذارم

و به راه او باز گردم

پس آن هنگام می گویم :

اگر دست من بود هرگز دستش را رها نمی کردم .

نوشته شده توسط نازنین در جمعه بیست و ششم مرداد 1386 ساعت 12:37 موضوع | لینک ثابت

یکی پیام مرا

 ازین قلمرو ظلمت به آفتاب دهد

که در زمین که اسیر سیاهکاریهاست

و قلب ها دگر از آشتی گریزان است

 هنوز رهگذری خسته را تواند دید

که با هزار امید

 چراغ در کف

نوشته شده توسط نازنین در دوشنبه بیست و دوم مرداد 1386 ساعت 20:33 موضوع | لینک ثابت

سلام

من بعد چند وقت اومدم و تصمیم گرفتم قطعاتی از نوشته ها

و شعر های شعرا را برای شما بنویسم چون با خودم فکر کردم

 تعداد زیادی از آدما حوصله ی خوندن اشعاربلند و ندارن

 من هم فکر کردم که همیشه یکی دو جمله بیشتر توی ذهن آدم می مونه

 تا یه شعر بلند

و ‌آدمی افسوس

به جای آنکه دلی را ز خک بردارد

به قتل ماه کمر بسته است

نوشته شده توسط نازنین در پنجشنبه هجدهم مرداد 1386 ساعت 13:47 موضوع | لینک ثابت

من باید بروم . . . !

                             زمین جای امنی نیست   

                                                چرا که اگر بود ؛             

پرنده ها پرواز را کنار می گذاشتند

                            و آسمان جای هر کسی نیست

                                                    چرا که اگر بود ؛

من پرواز می کردم

من ؛                    پاهایم بر روی زمین است .

ولی روحم در آسمان ها .

من امنیت را هر کجا که خدا باشد ,

احساس می کنم .

می روم تا او را بیابم .!

نوشته شده توسط نازنین در یکشنبه دهم تیر 1386 ساعت 0:12 موضوع | لینک ثابت

آنقدر سکوت که برای تندیس گشتن

                       به آب و خاک نیازی نباشد

آن چنان هم دشوار نیست  !

               تنها

ذهنی می خواهد مملو از خاطرات رخوت بار

و چشم هایی سنگین از تکرار

و شاید لبهایی دوخته شده

                                     حال ، یک نعش محزون ؛

                             روحی تکیده ؛

           ذهنی منقلب ؛

چنان تعجب نخواهد داشت ، چرا که تو بعد از آن زمان دیرین

از دیدن  این تندیس

نوشته شده توسط نازنین در چهارشنبه سی ام خرداد 1386 ساعت 7:31 موضوع | لینک ثابت

این زندگی دیگر ، با تو ، یا بدون حضورت  ،

بوی مرده ای را می دهد

که حتی لاش خوری نیز؛ به خوردن آن راغب نیست

و من در این روزها ؛ از عشق و نفرت و پوچی سرشارم  !

در حالی که مسخ بوی متعفن مرگ شده ام

تنها می خواهم بدانم

هرگز تصور می کردی  ،

که از دوری حتی رویا های احمقانه ات !

من  ؛

این گونه به ذلت افتم ؟

چه برسد به واقعیت بودنت . . .

نوشته شده توسط نازنین در شنبه دوازدهم خرداد 1386 ساعت 9:5 موضوع | لینک ثابت

ببین که هیچ قلبی برای قلب دگر تپیده نشد

فریاد کرد و صدایش هیچ گاه شنیده نشد

در هر کجا تصویر محبت بدید و لیک

مهری که به تصویر در آید برایش کشیده نشد

از بی وفایی یاران ؛ از قهر یار

بسیار بدید و پشتش خمیده نشد

عمری به هر که رسید خنده زد به لطف

لیکن ؛ به بهانه ی تبسمی از زندگی بریده نشد

نوشته شده توسط نازنین در شنبه پنجم خرداد 1386 ساعت 10:19 موضوع | لینک ثابت

این جا کدام گذر گه  راه رفتن است ؟

این جا کدام حرف و بهانه برای گفتن است ؟

راهت خطاست مسافر خسته پا !

اینک زمان زمان جدایی و دل کندن است

شهر شب است و خموشی برای تو

آن جا که دل مهیا برای مردن است

این را که تو در پیش گرفته ای ،آخر

عمری به خون نشستن و زجر دیدن است

عاشق مشو که سرانجام این سفر

دل را به پیشگاه ضلالت کشاندن است

نوشته شده توسط نازنین در چهارشنبه بیست و ششم اردیبهشت 1386 ساعت 8:47 موضوع | لینک ثابت